A man walks by it's ruins:
"...these used to be my glories........"
it has become a duty,
this is not a quest anymore,
it's an obsession,
it's a gap, an unfilled gap...
it has sucked me in, suffocated me, changed me, deamonized me,
now a shadow of me is left,
a Lone Whisperer
walking the memories of my long forgotten dreams.....
اینم از سالروز تولدم.
فرزند عنکبوت آمده..سراغ پدرش را می گیرد..حواله اش می دهم به آریستا بابا..او که می آورد..خود نیز می برد..بهش نمی گویم حرامزاده..بین عنکبوتها٬ مادرش خیلی شرف داشت.
پروفیلاکسی: آزیترومایسین سه بار در روز.
پروگنوز: آنجا که من می روم تو هم می روی. اولویتش فقط فرق می کنه.
............
بهش بگویید٬
چیز خاصی نگویید
سلامم را بهش برسانید.
..باز پاره سنگی دید که گوشه اش را می شد بر تن مرده کوبید..
..لحظه ای غفلت کردم..و از سر پلکم پرید..تموم غیر ممکن بودنش گذاشتم وسط و مضحکه ام کرد...اما من بی خیال رقصون و شاد می پرم رو سرنیزه بعدی...و زندگیم با کنجکاوی تموم نظاره ام می کنه..باورش نمی شه که این یکی هم کاری نبود...زنگ می زنه به دکترم تو قرطبه و می گه "دکتر واست یه کیس راپورت خوب دارم"... یه نمونه نادر از Non fatal neuronaly distributed deep lost person Syndrome. دکترم آه می کشه..سرشو می خارونه و می گه "می شناسمش جانم٬ مشکلش خیلی ساده تر از این حرفاست. بایپولاره"
و من ممنون دکترم باد می کنم و رنگ به رنگ نئون های شهر خودنمایی می کنم..باد میاد و چرخ می زنم..تا به گوشه تیز واقعیت دنیام گیر می کنم و عرعر سوراخ شدنم تموم دنیا را پر می کنه.....ویژ ویژ از این گوشه به این گوشه سر می کشم..قصه این سر دنیا را واسه آدمای اون سر دنیا تعریف می کنم...آخرشم پر تف و استرپتوکوک یه جایی نزدیک همین جا سرمو زمین می کوبم..اونوقت نماز میتم واجب می شه...و من یه لایه دیگه از زندگیممو می کنم و تقدیم می کنم..تا که لایه ی بعدو بپوسونیم.....مثه توپ هفت پوسته و گل کوچیک بازی کردن....
اون وقت آخر هر هفته..پنج شنبه اش که می شه..میام سر مزار..می گم "تفو روزگار قدار"...و آمرزشمو تسبیح میندازم..چلغوز کلاغا را از رو گذشته ام می تکونم و یه کاسه آب خرج شمعدونی بی گلم می کنم..تا که غروب بشه و روحم آروم آروم سبک بشه......
..به من خیانت کرد یا به رویاهام؟....یا که مرد احمق به هیچ یک؟
راستش قدرت پریدن از بین خطوطو از دست دادم..باید دنباله ی زندگی با وسواس پیرزنه که سوزن نخ می کرد بگیرم...و الا معلوم نیست به کدوم نا کجا آباد افتضاح دیگه ای ختم بشم...دست به دستم می دم و به قعر خوش آمد می گم...می فهمی که؟
...............................
...خیلی دلم می خواست می دونستم کدوم گوساله ای دنیا را انقده کوچیک کرد که من از توش بیرون موندم........اما نه..فقط دلم می خواد بدونم اون آهنگی که همفری بوگارت باهاش از زیر پل رد می شد چی بود................دژاوو...دژاوو
You should have stood with me, beside me, you should have saved me, helped me.......instead you pushed me...you threw me in......
nope...I know..I'll be fair...it was me through it all......
but where are the one who should have stood on my right side and that who had my left flank?
the Phalangists marched in and were slaughtered.....we marched in and were slaughtered...I marched in and was slaughtered...
Where those were raped by force...I offered them this fucking soul for free......
...................
لعنت...آسانسیون...آسانسیون لطفا...خواهش می کنم..
تکونم می داد تا به هوش بیام.."از این سایکوز اجباری دورم کن"...و اون تکونم می داد "لعنتی بیا ببین...بیا ببین..."..و بوی لاشه ام بینی ام را پر می کرد...چه نفرت انگیز زنده ام...اون نگاهم کرد..من منو نگاه می کردم......مرد اون جهانی..............
..دیروقت زمستون...توی سگ سرما..یادم میوفته به عنکبوته..دنبال میوفتم که پیداش کنم..پوسته خالیشو گذاشته و با عمو پژه رفته..رفته که قصه امو تعریف کنه..که چطور آروم زوالمو واسم ریسید..می دونم به دوردستم که برسه..آریستا بابا ازش می پرسه "فلانی زنده اس هنوز؟"..و اون توی یه لحظه مکث دنیا حکایت ماجرای این قعر زندگیمو واسش تعریف می کنه....
من از دوریش سرمو زیر بال کرکس می ذارم و روزخوابی می کنم..روحم دو متری می پره و جلوی پام متلاشی می شه....و تو میای...می خوام بپرسم "زندگیت چطوره؟" و تو مدتهاست که رفتی..و بعد اونا میان..و از فرادستم رد می شن..مثل همیشه.....و شب نشده کرکسم پر می کشد می رود...تا دگر روز بیاید...منتظر مردنم...........
..تو چشمام زل بزن...و بگو جور دیگه ای بوده...قربانی در کار نیست...تعفن این لاشه پر گناه مستم می کنه..تلو تلو می خورم...غبطه می خورم...
..کم کم و تکه تکه ازم ریخت...تکه هایش که چسبیده بودند را با دندان کندم...تا جا برایش باز کنم...و جاش خالی موند..یه سوراخ به بزرگی همیشه..حالا دیگه جزئیاتشو از دست دادم...و می دونی...همش به جزئیاتش بود...تنها چیزی بود که از خواب و خیال جداش می کرد...
...سوخته..........
............................
رفتی؟
برو به سلامت...امیدوارم The rest of your life treats you fairly
............................
از خودم می پرسم "اگه...؟" ...اما اگه نداره...شاید حکمتی در کار بود..........
ته حفره..بین یونس نبی و پدر ژپتو٬ گاربانکلا کلستریدیوم دیفیسل ساده لوح دستاشو باز می کنه..و می گه "برادر بیا بشین...بیا این کلیندامایسین و بقیه دوستاش جا واسه همه ساده لوحا باز کردن"...بساطمو پهن می کنم و روش هزار تیکه خاطره استخوونی صدا دارمو پهن می کنم..کنار آرزوهای خشک شده و رویاهای بو داده...و منتظر رزق روزم چند صباحی می میرم...می میرم و خواب می بینم که شمان فرزانه با آریستا بابا اومدن...با گاریشون..که باش لاش جابجا می کردیم..و شمان فرزانه رو استخوونام ضرب می گیره و من ریسه می رم..از بس که قلقلکی ام..و بعد ناگهان حفره به خودش میاد..نفخ کرده..و با یه مانور والسالوا...منو پدر ژپتو و یونسو گاربانکلا و تموم بقیه آشغالا را به حفره بعدی می سپره...
پدر ژپتو انگار که کشف مهمی کرده باشه٬ می گه "پینوکیوی من"...همه لحظه ای می گریند و گاربانکلا کلستریدیوم دیفیسیل ساده لوح تو اوج ساده لوحیش قصه را اینجوری ختم می کنه "هی...ما جزیی از این اکوسیستم نیستیم...ما خودش هستیم..ما همه ی این اکوسیستم هستیم"............
۳۵۶ روز که منتظر نشستی...
یه عمر که منتظر نشستی......
...هان..انگار دیگه داره تموم می شه...آمپوته اش می کنن...قلب گانگرن شده را در میارن و بقیه زندگی را می زیم......
