تصویر فسیل شدن یه گروگان گیر

delusionally perfect? huh
I am Saturated with it
this sick satisfaction has filled my every cavity
it has explored me through out
I am left wandering in mid air
with slow pains crouching through me
getting me as high as the tide of my sickness carries me
getting me as low as I am ever
I am a wanderer, prophet of pigs within me 

شکست
و فراگرفته شدم
و دور تا دورم از نفسهای چرکينم خالی شد
هويت خاک گرفته و متعفنم
را به بازوم بستم
تا در کم عمقی ام تقلا کنم
دست و پا زدم
 تظاهر کردم
 خنديدم
 بخشيدم
تلنبار شدم
و کمرنگ عبور کردم

-----خلق می خندند

برای زودتر خلاص شدن
گاوبندی کردم
و لو رفتم
حال بدرقه ی رفتنشان می شوم
با چشمای ورقلمبيده
 التماسهای هق هق وار نفسام
و به هم فشردگی معيوب صورتم
 
-----و خلق می خندند

آخرين چمدان به دست آويزوون صفم
با بند نافی که سر اولين درخت گير کرده است
و تاب می خورم
نفرين وار صدا می کنم
نخهای اشتباه را می کشم
و عروسک خيمه شب بازی ام
در اخمش گره می خورد

-----و خلق می خندند

دستانم را باز می کنم و می بندم
تلاش می کنم مرده ای باشم
آويزون ميون کوچ کلاغها
زير دندانهايم دندانهايش صدا می کنند
بيدارم می کند
و می مانيم
تا دگر بار

-----و خلق می خندند

تکه های بی ربط
را می چينم و روشنش می کنم
پشتش می شينم و تا اوج ياوه گويی بی ربط می چرخم
هزارپای من
برويم
برو

------

چه می کنمم را می خارانم
و از گوشه کنارهايش سرک می کشم
آنان که کشان کشان من را به سر ديوار بردند
صبر نکردند تا پريدنم را تماشا کنند
اين گوشه در آن همه چيز مغلوبه شده
همه چيز بی تقلا به دوران افتاده است
و تنها دريچه٬ گناهان کهنه اند که ديگه نخ نما شده ان
-------------------------------
صفحات را پر می کنم و دور می ريزم
تا با آنها هيولاهای تقليد شده ی ذهنم
را شستشو دهم.

damn it feels like the same, it is the same, it hasn't changed a bit. everything is as I left it, it's like it was hanging there in the time, waiting only for me to grab me by my hair and force me into this painful remorse, this damn place doesn't even collects the signs of time, no spider webs, no dust, it is frozen like my guilty soul. the only thing that changes is the step meter, counting my steps through this never ending aisle. it just reminds of how empty and .... I have become

می روم.

پياده می ره
و زير لب زمزمه می کنه
« وقتی حرف من نباشه درباره ی منه»
آدميزادی ٬ موجودی ٬ نفرينی
به وسعت سياهی سايه اش از دور
به ناشناختگی ضربان قدمهای تندش
و در حسرت مسير های نيم رفته

صبح تا شب گلهای گلدون٬
گلهای باغچه٬
و کلاغهای دشوار روی ديوار
گذر جاسوسوار شبح گونه٬
زندگی يکنواخت نشسته

و بعد شبهای خفتگی دنيا
قدمهای نزده اشو پرواز می کنه
پشت به نور
در حاليکه از خودش به خودش می گريزه.
------------------
بهش نهيب می زنن
و اون با گردن کجش می گه
«ببخشيد که يواش می ميريم»
اما انتخاب ساده ای بود
و اين مجازات ترديده.

چند دقیقه ای دیر رسیدی چون تا همین جا بیشتر نمی ریم

از این بهتر نمی شیم

چون از این بدتر هم نداریم

سرانجام به ثبوتم رسیدی

فقط فاصله ات را نگه دار چون خلوص این ثبوت بو می دهد

بوی گند می دهد

سالها دفنش کرده بودند

و حال این نعش بلند شده است

تا ارواح بیگناه را به خاخام پیر محلشان بفروشد

هر چند جمود نعشی اش

او را به گدای سر محله تبدیل کرده است

-----------------------------------
خسته ترین موجود نیمه جهش یافته ی

پنهان شده در دور نمای همو ساپینسی

خدای شکلاتی را خوردم
و به تاوانش روزی
خدايان عبا بر دوش
عصا زير بغل
به دورم جمع شدند
پيشانی ام را شکفتند
خدای خونين خرد را در آوردند
عصايش را زير بغلش زدند
و تولدش را جشن گرفتند.

فرزند حرامزاده ی من
بهترين روزش را کادوپيچ  به من تقديم کرد
و مجبورم کرد تا با کاغذ کادوی مجللش
روزش را بجوم
گوشه های نرمش را بمکم
و خرد خرد تکه هايش را ببلعم
حرامزاده ٬برای حسن ختام
خورشيد غروبش را بر سرم خرد کرد
و ذراتشو با تيله های دوستاش عوض کرد

حال ای خدای چروکيده دست از سرم بردار
موازنه ی اين گوشه ی جهنم را بر هم می زنی
مغزم را اگر می خواهی
دقايقی دير آمده ای٬
قلبم را اگر می خواهی
هنوز روی پيشگاه آزتکها می تپد
زندگی ام را اگر می خواهی
سراغش را از فرزند حرامزاده ام بگير
برو و مرا با اين موازنه تنها بگذار.

وقتی که مطمئن شدی توی پيله ام خفه شدم

اين تکه ها را خورد کن
و بغلم بچين٬ بذار تا با بدفرم ترينشون هارمونی داشته باشم
برای تشکر
دستانم را باز می کنم
صورتم را سياه می کنم
و می چرخيم.

شبا به مورچه هام شکر بده
تا يادی کنن و بخوابن
و الا ميان بالای سرم
و فيس فيس می کنن
منو فرا می گيرن
يا شايد فرادست می کشن
اونوقته که
وحشت سياهمو رنگ بزنن و
سقف خونه شون کنن٬
ته مايه های شعورمو تخمير بکنن
و باهاش مست کنن

به عفونت زاييم که رسيدی
التماس دستهای آماسيده ام را
برگردون و توی قلبم فرو کن
و الا جنون جهش يافته ام بهم بر می گرده
اونوقت باز منو با ژاکت مهاری دفن خواهند کرد

وقتی مطمئن شدی توی پيله ام مردم
با دری وری های کف کرده ام بندازش توی آب متعفن
تا جلز و ولز کنم
و اونوقت نفس راحتی بکش.
-------------------------
سرکوبی بر جسم شيشه ای.

چه هوس زده به سرم.
اين لکه ها را موزون کنم
براشون ضرب بگيرم
باد بخونه
و من برقصم.

آخ که چه هوس زده به سرم
دوز داروهامو بالا ببرم
مغزمو معاف کنم
دستامو و اين چرخه را بسوزونم
و خفه شم
ساکت شم

هوس کردم
باز چمدون بيخياليمو باز کنم
تک و توکها را ازش در بيارم
بشورم و آويزوون کنم
دست دراز کنم طوطی همسايه را دار بزنم
قفسشو جارو کنم
توش اپرا بخونم

ريه هام هوس کردن متسع بشن
پاهام هوس دويدن دارن
و دستهام هوس چنگ زدن
اين وسط فقط رگهامند که مثل قديما هنوز خواب پارگی می بينن
و استخونام کليک کليک صدای روياشونو در ميارن

روحم هوس ارتفاعات بالای جو کرده
که با بقيه بادکنکا تنها باشه
جمع بشن٬ با باد برن
از اون بالا تف کنن
و چند متری بالاتر بترکن

هوس کردم
چند وقتی کارناوال نرم
توی اتاقم در پشت سرم نبندم
رو کاناپه عق نزنم
توی صورتم داد نزنم
به سوختگی هام دست نزنم

هوس کردم
چون هوسبازم.
هوس کردم
چون لعنتی...
----------------------
چی خنثی می کنه منو؟
بس نيست؟
اين زير که پازل نيست٬
اسباب بازی های دزديه٬ هر تيکه اش از يکی.
پيچ خورده و زبر و معيوب.
سادومازوخيسم.

کيسه را بتکون
تا بفهمی جز همون صفتهايی که ديشب واست اسم بردم چيزی نمونده
ته کيسه سوراخ بود
جزييات با فرياد با مغز خودشونو به زمين کوبيدن
کشش سوراخ
خرده ريزهای تجملی را هم همون اول فراری داده بود
قلوه سنگهای درشت موندن
صفتهايی که حجيم تر از اون بودن که ناديده بگيريشون
خودخواهتر از اون بودن که بيرون بپرن
صفتهايی موندن که ديشب واست اسم بردم.

وقتی دست عرق کردمو به در و ديوار سياه کشيدم احساس کردم دارم محو می شم واسه ی همين محکم چنگ کشيدم انقدر که ناخنام شکست و به جای محو نشدن من از روی ديوار٬ ديوار از روی من محو نشد٬ با برادران خاکيش حفره ای شدند و منو در بر گرفتند٬ دلم می خواست پنجره اش باشم٬ اما ذهن غبار گرفته ام حداکثر می تونست پنجره ای به اعماق تاريکتر باشه٬ اونجا که زير نور شمع با کرم خاکی ها زير نور شمع توی کر و لاليمون وول می خورديم. طناب دارمو به زمين سفت کردم و پاهامو به سمت سقف کردمو و شناور شدم. از مجاورتم صدا ميومد که فرشته ها را ديروز کشتند و خدا را قبل ترش و حالا منم و تو. يا شايد فقط منم و فقط تويی. نخی که به ردپام از ازل تا ابديت کثيف بسته شده بود را جمع کردم و جمع کردم و قدمها با اکراه٬ گاه خونی گاه پر از کثافت روی هم تلنبار شدن تا توده ی بی شکلی بشن که واقعا بودن٬ قبل از رفتن بايد اونا را هم آتيش زد و از بس بی وجود بودن٬ بی دود هم سوختن و به دون کيشوت پيوستن. خسته شدم از بس تهوعم را بسط دادم و وقتی خشک شد دور خودم پيچيدمش. عادل باشيم٬ منم نماديم! تابلوی خطری که توی آخرين مرز جهنم نصب شده.