تصویر فسیل شدن یه گروگان گیر

پر شدم از اين هيچی
و عجبا که چه سنگينه
و چه مسخره که هر بار
بر می گردم
به اميد تحول
اين دور عبث را تکرار می کنم.

له شدگی منو در می نورده
از نوک پاهام بالا مياد
به سختی از قلبم می گذره
و توی سرازيری بی چهرگيم ازم عبور می کنه

و بعد
من و له شدگيم
کنار ديوار با نقاشی های مضحک و يادگاری های زننده
نسخه ی انيميشنی زندگی صاف و له شده را بازی می کنيم

توی داستان کارتونيمون
صاف می شيم و وسيع و سوراخ دار
تا باد از تومون بوزه٬
تا با حجمی به کوچيکيه حقارتمون
لايه ی نازک و بی ارزش نفرت شهر بشيم
سياهی پر کلاغ و خود درگيری سگهای هار بشيم
از يه تيکه چوب پوسيده ی کرمو
يه کاغذ کاهی نصفه بشيم
پر از خزعبلات و پر از باد کلمات ناخوانای دری وری
از هيچی بودن
هيچی تر بشيم
و توی هيچی محو بشيم
---------------------
بيا تا پشت به هم کنيم و بميريم

اين کوفتی از اين چيزا اشباع شده
انقدر که داره می ترکه
هر گوشه اش
يه ماهيت لعنتی لجن مالش کرده
موجوديت شبح وار به درد نخور
بودن نيمه جامدی که فقط
کاور کردن بقيه بودنهاست.

کی زندانيه چيه؟
اين زيستگاه
محيط
محوطه ی بسته
و من همچين به هم گره خورديم
که کثافت از سر و روی جفتمون می باره

انگشتای اتهام پخ و بی اثر
منو نشونه می رن
يا شايدم اونو
فرقی نمی کنه
انقدر پک و پهن و له شده ايم
که همه چيز صدق می کنه.

اين صداها و پچ پچ ها شعور ندارن
نمی فهمن کسی می خواد بخوابه؟
مغزمو از خفگی پر می کنم
از سم از خستگی
از هر چی که شايد فراريشون بده
نمی رن
و بدنم توی تشنج التماس می لرزه

اين مانيک دپرشن
کم کم داره جون منو می گيره

اين داده های نيمه مرده
به حنجره ی ملتهبم چنگ زدن
و تارها را می جنبونن

اين ساختارهای سازمان نيافته
تير هوايی شليک می کنند
و مسير عروقيشون تا پيروزی را طی می کنن
آخرين قطرات ته رگها را می ليسن
و گرسنه شعار می دن

شبها اين زامبی له شده
از درونم بيدار می شه
درداشو رو دوشش می ذاره
و راه می افته
تا از ترس ها و وحشت ها
پاسداری کنه

موج سوزانش
تموم دل و روده امو 
طی می کنه
دست داده ها و تخيلات مريضو را می گيره
و با اکراه از دهنم سرازير می شه 

موجهای ثبت شده
از يه تناوب فرکانس بالا
به يه خط صاف ختم شده

صدای رفتن مياد
با اکوی توخاليه مجسمه ی مفرغی

ابليس پير
سالها بود گوشه خونه ی سالمندان
توی صندلی چرخدارش کز کرده بود
يه روز نخ می ريسيد
يه روز اخبار ساعت هشتو گوش می داد
يه روز عکسای آلبومشو نگاه می کرد
يه روز رولينگ ستونز گوش می کرد
و بقيه ی روزا می پوسيد

حالا اون مرده
با يه مراسم ساده
و يه تسليت توی صفحه ی ۸ روزنامه
چهار گل سفيد
يه قبر سيمانی
و بقيه ی آشغالای مردنش

داستان تکراری با مشتری های جديد
اين خشونت تسکين آور
اين ادما که دوباره می ميرن
اينجاست٬ همشون اينجان توی اين مغز
ماجرای اونا که خيلی سرشون می شد
ميدون جنگ متلاطم با پناهگاههاش
آژير ممتد درگذشت يه سرگذشت تيکه پاره
و گريه ی ممتد تولد يه خدای نارس
اين جاده ی بمباران شده تا خود جهنم
گداهای نصفه و بقيه خانوادشون
همه چيزه اين سکوت معمولی
همش همش توی سرمه
-----------------------------
همه چيز اين زندگی منتظر يه تمايز ساده نشسته