تصویر فسیل شدن یه گروگان گیر

جملات بلند يا کوتاه فرقی نمی کنه٬ موزون يا بدون وزن باز هم فرقی نمی کنه٬ تاثيری نمی ذاره اگه از دردام بگم از اينکه نيم کره سمت راست مغزم داره منفجر می شه يا اينکه قلبم از بس محکم انتقام می گيره  دنده هام از استرنومم جدا شده٬  هيچ تسکينی پيدا نمی کنم. اگه از چندش آور بودن دنيا و بوی تعفنش بگم يا از بلاهايی که هر روز سر هزار تا مثل من مياد هيچی نمی شه٬ توفيری نمی کنه٬ قرار هم نيست بکنه. اگه اشباع شدن تهوع آورمو بالا بيارم هم جز بوی گندش و قيافه ی مشمئز کننده اش هيچ اثری نمی ذاره..حالم از همه چيزم به هم می خوره٬ از اينکه توی هيچ لحظه ای حتی الان که دارم اين شر و ور و دری و وری و آشغالا را می نويسم٬ دست از حيوون و خوک و آشغال بودنم دست بر نمی دارم. موجوديت حريص مريض عقده ايم هميشه له له می زنه واسه يه جفت چشم تا خودشو به گند بکشه..اينا را هزار بار گفتم و از دوباره گفتنش حالم به هم می خوره...هميشه همينا را می گم..تفکر غير منطقی غير منظم غير واقعی محدود...محدود..خيلی محدود به طرز نفرت انگيزی کوچيک و خودبين و حقير. و اين روح سياهم مثل چشمای هيزم و دستای لرزانم هيچ وقت نمی تونه يه جا کپه ی مرگشو بذاره..هميشه بايد بره..برن..حتی نمی تونه يه جا را پيدا کنه اونجا خودشو خفه کنه..يه دنيا را از شرش راحت کنه.شدم ابليسی که شامانيسمشو محاکمه می کنه...لعنت..خودمو محکوم می کنم به ادامه دادن اين ابديت لزج و نفرين شده..

..می گم در اين گه دونی را می بندم
اما از بس آشغالم می دونم که
يه روزی بر می گردم يه گه دونی تازه باز می کنم
و تهش قلت می زنم و فرياد شادی می کشم..مثل خوکا

..عين قير می مونه..همه جا چسبيده...منتظر گرما تا ذوب بشه و جاهای بيشتريو به گند بکشه

خلوص و مهربانی و وجودش را آزردم
او را از خود پليد حريصم راندم
تا جنايتکارانه رها باشم
تا وجدان آلوده ام عذابم بده
اعتراف می کنم
سراپا نياز و التماس بودم
اما هرگز حاضر نيستم
دوباره او را درون
مخمصه ی تکراری گرفتار ببينم
نه از روی دلسوزی
از روی خودخواهی
از روی کثافتکاری هيولاوارم
---------------------------------------
همه چيز سرکوفت اشتباهاتمو بهم می زنه
سرکوفت فرصتای از دست رفته
جانهای تباه شده
و سالهای بيهوده
چه افتخاريه که ما يترکم تنها خرابيه

اين احساس سنگين و آشفته
چسبناک و لزج روی من می شينه
و خويشاوندانشو دعوت می کنه
جيغ می کشم و با سرعتی بيشتر از صوت
از فريادم می گريزم
احساس اينکه دارم
رويای مرگوارمو سر نيزه می کنم
و گوشه ی ردای اربابو می بوسم
احساسم٬دست شفقت انگيزشو می تابونه
و مويرگها از هيجان چکه می کنن
هيولای بزرگ خودشو گوله می کنه و می خوابه
و روح کثيف ترسو از سرک کشيدن دست می کشه
و تو اون يه ذره جايی که واسش باز شده
خودشو تا مرز سرخوردگی بسط می ده

خيلی دلم می خواد
بدونم آهنگی که باهاش
همفری بوگارت از زير پل رد می شد چيه
و اين تموم چيزيه که می خوام

خشک شدم توی اين موقعيت
که از بعد ششم هم که بهش نگاه کنی
هيچ جاست
جايی که حتی با نظريه نسبيت عام هم
هميشه در حال سقوطه

من موندم و بادی که خشمش
به پوچيم می تازه
و اون مسير دور کوه
که همش ده کيلومترم نيست

موهای خيسمو تکون می دم
و می گم
اينجا بود که اشتباه رفتم
اين قسمت اين قصه را اشتباه نوشتيم
کاش از روی دست اون آوازه خون نگاه نکرده بودم
می دونی که چه احساسيه؟
احساس شناور شدن فقط زير آب
تلو تلو خوردن پشت شيشه آکواريم پشت ويترين توی خيابون شرقی
و هر روز خواستی بهم بگی
بهم بگی که هی پسر
تو مردی
داری غرق می شی
من نمی شنيدم..وز وز حبابهای آمبولی رگهام نمی ذاشت
دستی به موهای خيسم می کشم
و به امتم می گم:
اينجاست که سرود ناخونده به نقطه ی بحرانيش می رسه
و سولو خودشو پرت می کنه٬
پرنده های سياه کور
جيغ شادی می کشن و نوک زنان به دنبال بو
راه ميوفتن
-----------------------
..سگه نگاه کجی به ويترين می کنه
دمشو تکون می ده
و می گه اينجا شهر اشتباهيه
می دونی که؟

سری واسش تکون دادم
بی تفاوت قهوه ی تلخمو سر کشيدم
و بی سر و صدا کپه ی مرگمو گذاشتم

بعضی چيزا
وقتی شروع شدن
فقط بدتر می شن
يه روند تخريبی پائين روی افتضاح
اين سرطان به روحم متاستاز داده

تا بود
پرواز روح مانند روزانه ام بود
امتداد رد بالهای سنجاقک
خلسه ی گناه وار
و فرار سراسيمه

و حالا
هوشياری زق زق کننده ی شبانه
و تلافی های ذهن نيمه مختار
آتش بازيه نصفه شب 
آدمای قاب عکسی
که دور آتيش می رقصند
و نزول دردناک روح
-----------------------
گنجشکا بيدار شدن
رهايم کنيد تا بخوابم

ريتمی که تا اوج تهوع  بالا می ره
و اونجا کمی صبر می کنه
تا دريچه های قلب باز بشه
و حريان سبکی پوچ اش او را می بره

سخنانی که از اعماق نفرتش
لرزش گناه آلود مردک را تحمل می کنه
و انعکاس يک مرده در مردمکش
تلو تلو می خوره

اين پوچ گرايی را باد کن
و باد کن و به هوا بفرست
نقشه ژئوگرافيک پستی ها و چاله ها
و خرابه ها و قبرستان ها و درخت شکسته
و زندگی بد هيبت را رسم کن

با مراسمی منفجرش کن
بذار کارگر کلنگشو همونجا بزنه
و خون قرمزشو با همه شريک شو
همه بهای اين سيراب شدنو پرداختن
جام به دست پشت در نشسته اند

سرانجامش را مانند
سرنوشتش رقم بزن
اين سم لذت بخش ترين
حجم دنياست
--------------------
اين رديفو بايد تا ته رفت
اگه نرم توازن لعنتی اش به هم می ريزه
تموم اين کثافتها
را بايد تا آخر حمل کنم
تا اندک احساس رضايتم از بين نره

از تاری مطلق شروع می شه
به تاری مبهم تبديل می شه
و با پيشروی بيشترش
ناگهان وضوح کور کننده اش هجوم مياره
برجسته می شه
و جزيياتشو توی سرت می کوبه
---------------------
شوک ناگهانيش
فرا می گيردت
چشمانتو به زور می بندی
و درخشش مغزتو منفجر می کنه

اين انتلکتوال بازی
فقط واسه فرار کردن از مخمصه های اون پائينه

دو سر اين گره
از هرجا که شروع بشه
گردن من وسط گره خورد می شه
-------------------------
حرفی نيست
دردی نيست
آرزويی نيست
اين کلمات هم به زور می نويسم
تا رکورد بشکنم
نمی نالم
اين احساس برای منه
فراری نيست
تا ابد گرفتار همين نفرينيم
شما نيز گرفتار نفرين های خودتان
بدبختی شايد در
گرفتن حق بدبخت بودنه
بدبختی اينه که
چه کسی حق داره
از غرق شدن توی منجلاب گلايه کنه
وقتی کسی را چرخش می کنن و
پودرشو به مرغها می دن؟

آنهايی وجود نداره
-------------
پروانه ی مشکوک سمی
روی دستم نقش بسته
همونطور خشک شده
تا چيزيو به يادم بياره
اما اين روح فراموش کار
چيزی را نشخوار نمی کنه
توی پيچاپيچ اين منجلاب
همه چيز غرق می شه

جوجيغ و من باز گذارمون به هم افتاد
و همون قدر که من فراموشش کرده بودم
اونم منو فراموش کرده بود
بينی های هم ديگه را نوازش کرديم
و باز همديگه را فراموش کرديم
از خاطراتم نپرسيد
به روش استالينيستی
گذشته را برايم ترسيم کنيد
و امضای من را پايين آن بگذاريد
روح سرگردان فراموشکارم را در خيابان بيابيد
و قبل از اينکه خودشو با
محتويات چندش آورش منفجر کند
اونو با گلوله بکشيد

منم بازی بديد
بذاريد منم اونجای خدا را لمس کنم
دست از اين شلوغ بازی برداريد
حلقه تان را بشکنيد
جرعه ای از اين رضايت سهم من است
کوپنش را دارم...

ای عقلا و ای انديشمندان
گوشه ی تفکرم جر خورده
بخش التماس بروکای من خط خطی شده
قوانين بازی را ساده کنيد
و مرا بازی دهيد

اين که صدای جيغش مياد
خدای منه
دست و پاهاشو بستم
و توی کمد انداختمش
بذاريد امروز با خدای شما بازی کنم

تاب بخورم
بچرخم تا سرم گيج بره و پخش زمين سفتتون بشم
پا بکوبم
و به دنبال پوچی های ورجه وورجه کنم
اين تنهايی عرفانی يا عقلانی يا اجتماعی نيست
فقط بازيه جديد منه با کثافتکاری زياد
------------------------
شرطو باختی
کسی اينجا خبری نمی گيره

يه فرو رفتگی کم عمق
که سگه خرابکاريش را اونجا می کنه
و گربه اونجا بچه می ذاره
يه جايی که
آدما جسدای طاعونی را اونجا چال می کنن
آهک روش می ريزن
و نژاد پرستها ته سيگارشونو اونجا می ندازن

چاله ای
که آب توش جمع می شه
و تابستونا قورباغه ها و لاروای پشه ها
اونجا توی کثافت و روغن و گازوييل غلت می زنن

چاله که بهترين خاطره اش
روزی بود که پرش کردن
و بدترين خاطرش فردای اون روز بود
که پرشدگيشو بالا اورد

دپرشنی که
شبايی که گرگها
به انعکاسشون توی چاله خيره نمی شن
يه ستاره سر می خوره
و کف چاله منفجر می شه
-----------------------
من ٬ چاله

لطفاً

يه خواب معمولی
بدون هيچ توالی عقلانی
يه عکاس باشی که با چرخوندن دگمه
روی لب به حرف مياد
می گه:
يه عکس با منظره ی غروب می خوای؟
يا يه مرد که با سگش روی زمين دراز کشيدن
و به نبض زمين گوش می دن؟

اون مرتيکه که می شناسيش
با اون ميان و ميگن:
حق هم داری دلخور باشی
اونها هم می دونند شرمندگيهای من
توی کدوم کشو مخفيه

توی خواب هم از حقارتم دست برنداشتم
او را تطميع کردم
تا صفحه ی سياه ديگر به برگدونی اضافه کنه
و اون پسره که از نيجر اومده
با بچه های مزخرف کله پوک اومدن
کفشامون را در اورديم
و آقاهه با شلنگ آب پای منو خيس کرد
و من به اون پسر نيجری گفتم
از قحطی چه خبر؟
و خواستم بزنم توی گوشش
اما دستم را مشت کردم
و اون يکی ديد
-------------------------------
آخرش صدای يه آهنگ توی پس زمينه
و ترسش منو می پرونه
در حاليکه اتصال استرنومم به دنده هام
باز درد گرفته

يه شکم پر زباله اتمی
که اين ور اون ور تلو تلو می خوره
و آقای ريشوی هيز دنبالش افتاده

يه شکم پر زباله اتمی
که شبا نمی خوابه
و محو خودستايی اشعه ی نامرئی مرگش می شه
و روزايی که دفنش نمی کنن
تاولهاشو می ترکونه

يه شکم پر زباله اتمی
که وقتی تو کمد قايم شد
هر سه نشونه ی حيات اون چند هزار بدبخت
محو شد
و بعد از توی کمد درش اوردن
يه بغل باروت دادن دستش
و منفجرش کردن

يه شکم زباله اتمی
که در حاليکه اشک می ريختن
باهاش وداع کردن
دست و پاهاشو گرفتن
و ته اقيانوس
با هزار تن بلور نمک خشک و خودخواه
سر به نيستش کردن

هر چند ساعت علائم حياتی ات را چک می کنم
نکنه که زنده شده باشی
و به دورم گره بخوری
هزار بار تو را کشته ام
و باز نفرين زمان
انگشتان چسبناکتو به دور گلوم حلقه می کنه

مجبور بودم تو را زير تختم دفن کنم
و بوی خاک مشمئز کننده ی گناهانت
منو فرا می خونه
دست پوسيده ی کپک زده اتو
به زور مياری بيرون
و به گرمی روحمو در آغوش می گيری
و جسد من تاب می خوره
و تاب می خوره
و تاب می خوره
---------------------------
انسانها  را در افتخارات کوچولو اسير کن

توی اين سير قهقرايی تنها نيستی
آنان به دنبالت می آيند
وقتی به آن پايين رسيدی
اسکلتت را بر دوش می گيرند
و بيرون می آيند

خرابه ام را به حراج گذاشتم
برگهای آهنی درختم را چيدم
ته کيسه را تکاندم
و در آن تپاندم
از زير سايه ی سانسورچی بزرگ فرار کردم
به تمدن پناه بردم
و در آنجا خرابه ای ديگر خريدم
------------------------------
When you were here before, couldn't look you in the eye
You're just like an angel, your skin makes me cry
You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fucking special

But I'm a creep, I'm a weirdo
What the hell am I doing here?
I don't belong here

I don't care if it hurts, I wanna have control
I want a perfect body, I want a perfect soul
I want you to notice, when I'm not around
You're so fucking special
I wish I was special

But I'm a creep, I'm a weirdo
What the hell am I doing here?
I don't belong here, ohhh ohhhh

She's running out again...
She's running out, she runs, runs, runs, runs....she runs....

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fucking special
I wish I was special
But I'm a creep, I'm a weirdo
What the hell am I doing here?
I don't belong here
I don't belong here

سخنران در
ابهام سخنی ناشنيده گفتن
پر کشيد و رفت
درست لحظه ای که همه چيز جالب می شد
ارتش چهارخونه ای ها حمله کردن
و صفحه را تار کردن و اجزای تصويرو بردن
تا پول خون بگيرن

اين ديوار زبر سيمانی
يه خط ممتده
تا روزی که به زور پرتم کنن اون ورش
-------------------------------
برای يه بچه که دايره سرش می شه
افقو اينجوری ترسيم کن
بهش بگو افق يه دايره است
که مرکزش تويی
يه جوری بهش نگو که افتخار کنه يا مغرور بشه
حاليش کن که هرجا بره
دايره هم با اون می ره
حاليش کن که افق لعنتی
هميشه اونجاست
حتی اگه تويه گه دونی غرق بشه

پارانويد
بين بيگانه ها نشسته بود
و به ميله ای که هر لحظه ممکن بود
مار بشه تکيه داده بود

واگن جهنم
از توی تونل که رد می شد
احساس می کرد
دارن دنده هاشو می شمرن

چشمای بدون حدقه
بهش زل زده بودن
هيولای چسبناک خيسی
پشت گردنش چسبيده بود
اما جرات نمی کرد تکون بخوره

مسئول واگن
در حاليکه دندونای تيز براقشو نشون می داد
اومد و بليتش را گرفت
و سوراخش کرد
پارانويد احساس کرد
يه لحظه مچشو گرفته

فرياد زد
جيغ کشيد و
دری وری گفت
بيگانه ها چپ چپ نگاهش می کردن
به خودش مسلط شد و گفت اينا همش
پارانوياست..توهماته...

وقتی واگن جهنمی ايستاد
بيگانه ها در حاليکه خون از دهنشون می ريخت
رفتن تا برنامه ی ساعت ۶ تلويزيون را ببينن
و اون هيولای چسبناک هم دوان دوان
رفت زير يه بوته قايم شد
---------------------
پارانويد مچاله و خونين
کف واگن جهنمی افتاده بود
اون تا آخر مسير می رفت

اين گوشه ی گرم لزجو
با هيچ کارتون خواب دوره گردی تقسيم نمی کنم
اينجا هيچ سوسکی را بدون حقارت
و بدون اين که هويت کثيفشو
از گردنش آويزون کنه راه نمی دم

توی اين دو متر
همه ی صداها جمع می شن
و بعد نيست می شن
و من اين شانسو دارم
که خبر داشته باشم
کی آقاهه ای با زنش دعوا می کنه
يا کی پسر پشت تلفن دروغ سر هم می کنه
يا کی مجمع خرابکارا اشک می ريزن

تفاله های ته اين خرابه
همشون اثر دی ان ای! من روشه
مال منن..مال من
فقط حيف که باد مياد
و لاشخورها را جمع می کنه
و اون وقت من نبايد بخوابم
چون روياهامو به جای اشغالهام می برن

اينجا آخرين پاتوق قبل از جهنمه
وقتی روحهای سياه
روح سياهترو ميبينن
لبخند کثيفی با اون دهن دندون ريخته اشون می زنن
و می رن تا اعماق جهنم پر نشده
يه جايی برای خودشون دست و پا کنن.
-------------------
اما می دونی اگه
بخوای حاضرم بفروشمش بهت
مفت می دم
به قيمت حماقتت

ضريب شکست دنيا زياد شده
زاويه ام با زندگی ديگه قائم شده
هنوز اما لجوجانه زنده ام
کوران غبار آلود خاطرات غير واقعی ام
چشممو کور می کنه

ولی به خاطر يه نقض مادرزاد
عصب پاراسمپاتيکی به غدد لاکريمال من نمی رسه
در عوضش دهنم کف می کنه
و از گوشم دود بيرون مياد
من کوتوله ترين هيولای دنيام

من و همه ی آدمهايی که نيستيم
توی اتاق انتظار نشستيم
در حاليکه قلادمون را به صندلی گره زدن
دست به سينه و مرتب نشستيم
تا خيک بوگندو با پيرهن عرق کرده بياد
و بين ما يه تيکه هويت را هشت قسمت کنه

با هزار اميد واهی
دهنم را به شيشه می چسبونم
و داد می زنم
شايد که گوشی به شيشه چسبيد
..بخار نفسم شيشه و منو محو می کنه

علم تايپ شده
را بايد توش سبزی پيچيد
علمی به درد می خوره که با نفس بوگندوی
من مخلوط شده باشه
با استرپتوکوکها
نيکوتين توی ريه ام
با خلط ته حلقم
----------------------
گوش به زنگم
تا دوباره خودمو توی
يه دور واهی بندازم

تن رنجورمو
با تموم رد حلزونی پشت سرم
تا اينجا کشيدم
تا زير لذت چراغ خاموش مخفی بشم
و اندک نور بقا را هضم کنم

ديگران ِ اين گوشه خاموشند
مدتها پيش اکسيژن مخازنشون
صرف سوختن آخرين تدبير ذهنشون شده
توی يه گوشه جمع شدن
و انقدر تنگ هم به انتظار ايستادن
که حتی ته صفشونم واسه ی من جايی نيست
----------------------------
اون اومده تا يکی را ببره
خودمو گلوله می کنم
و نفس های عميق و عصبی می کشم
شايد از که جنون هيستريکم متواری بشه
اما ...

آريستا بابا تخم مرغ طلا را تف کن
الانه که خفه ات کنه
سيگارتو خاموش کن و بيا
با هم روی آب غلطان
شناور بشيم

يکی از اون ورداتو بخون
و بهمون فوت کن
دنيا را از دوشت پايين بذار
و مثل من
يه دقيقه کنار آتيش
توی شاخه ی انحرافی اين هياهو بشين
نم اينجا واسه ی نريختن ديوارهای اين پل بسه
بيا توی اقامتگاه کهنه و گناهت را اعتراف کن
اين لوله ی کلسيم گرفته را بشکن
و ديوار را امضا کن

آريستا بابا
کمرت پهن شده
دستات می لرزن
بيا توی اين اتاق
دگمه را بزن
پريز را دستکاری کن
بعد آبی ما را فرا می گيره
و فراموش می شيم
--------------------
ردمو روی خرده شيشه ها بگير
و بيا
يه جايی خون تموم می شه
و هويتيو می بينی که روی زمين
آخرين هق هقشو می کنه

موسولينی کله اشو می خارونه
و با اکراه کارت عضويتشو نگاه می کنه
کلوپش ديگه اصالت قديمو نداره
ديگه از برندی و شراب بوردو خبری نيست

گله ی کرم خاکيها توی سطل ماهيگير به هم می لولن
و به نظم دوارشون افتخار می کنن
موسولينی توی ميکروفون فوت می کنه
از اين بازيه کرمها گلايه منده

کتاب رکوردهای گينس را باز می کنه
و آدامسشو وسط صفحه ای
که اسمش توشه می چسبونه
-------------------------------
آريستا بابا..منو ببخش
چاره ای نداشتم
اين دلخوشکنک هم پکيد

I don't care
I'm numb, fading fast in my hollow screams
my deep dirty soul keeps growing out
of my usual boundaries
----------------------------------------
حداکثر تلاشمو می کنم
تا قرمزی لعنتی آسمونو دور بزنم
اون لعنتی خونين
که از چنگک آويزونه
احشای منه
گوشته منه
...بگذاريد از نقطه ی بودنم درد بکشم

احساس می کنم
دارم ذوب می شم و آبشار رنگيم
از روی ميز جاری می شه
تموم سوراخ سمبه ها را می کاوه
و توی فاضلاب بی نهايت
خلسه هام سرازير می شه
--------------------------------------
خدا امشب يه زندگی قرض می خواد
ولی من امشب خوابم
برو شيشه های ماشينای پشت چراغو بمال
و لگد به پشت سپرشون بزن
و روی جدول های کنار خيابون تف کن
برو و بينی چربتو از روی گونه هام بردار
نمی خوام نفس حريص و داغت دل و روده هام به هم بزنه
برو چون
امشب آشغالها را دم در نمی ذاريم