تصویر فسیل شدن یه گروگان گیر

امشب بدترين شب برای آقای دراکولا است.
يه شب کوتاه
که هيچ جبران اشک ريختن آرومش توی تابوتش
تموم روز را نمی کنه
-------------------------------
باز تابستون
و کرختيهاش..

خنده ام می گيره..
چون من اشک همه را ريختم
اشکی که با پس گردنی و مشت و لگد در اومد

خنده ام می گيره
از اون خنده های هيستريکی هيولا مانند
چون وقتی خرده هامو از رو زمين جمع می کنم
دستم زخم می شه
چون همشون عين همند
خرده های عذاب و مسخرگی و بی تفاوتی

خند ه ام می گيره
چون هر ده دقيقه
يا بيست دقيقه
يه دور کامل می زنم
و با يه تقسيم دوتايی
زندگی را دو برابر نکبت تر ادامه می دم

خنده ام می گيره
چون توی چشمای هم زل می زنيم
و مثل دو تا آدم فضايی
با تله پاتی سر تا پای هم ديگه را لجن می گيريم
خنده دار ترش اينه که اينجا همش منم
فقط منم و دله دزدی هام
منتظر خريتت نشستم

خنده ام می گيره
چون فسيل بی و سر و ته دنبال می کنيم
آنژيوش می کنيم و آخرين دوز کوکائينشو حساب می کنيم
و بعد نظر کارشناسی می ديم
و فسيله توی يخچال رنگ به رنگ می شه.
----------------------------------
خنده ام می گيره
چون ديوونه ام
چون حرفهای بی سر و ته می زنم

اون طنين مبهم که هميشه پشت سرمه
صدای قدمهامه که پشت سرم ميان
بدجنسا٬ منتظرن وايسم
تا بپرن روی سرم

آدم سيبشو پيش من جا گذاشته
و با اولين قطاری که از اين بيغوله می رفت
فرار کرد و توی تونلها جون داد
سيبه را گاز می زنم و می دوم
و پشت سرم اونها هم می دون

عنکبوته دو تا دست جلوشو بالا می گيره
و چپ چپ نزديک شدنمو نگاه می کنه
اين دنيا به هيشکی رحم نمی کنه
زورم اومد پامو روش نذارم

چند متر جلوتر
اون کابوس شاخ و دم دار ايستاده
منتظر که من سيب بهش بدم
----------------------------
هر چی که نباشه اين يه دوی امداديه!

شش متری خدا کمين کردن
با مسلسل و تله های انفجاری
خوش شانس ترينشون چشمش در اومد
پيش پای خدا افتاد
------------------------------------
حرص زدن تب آلود و مريض وار
برای بزرگتر کردن شعاع حقارت
کله امو نزديکت ميارم
تا بزرگی سوراخ توشو حس کنی
سکون هوای مرده

دوستانت را هم بيار
بيارشون تا اين پايکوبی را با هم شريک بشيم
معلق بزنيم و شادی کنيم
منتظر اشاره ی عقربه ی ساعت
می مونيم
تا يکی را بذاريم کنار ديوار
و لجن مالش کنيم

بعدش کيسه زباله به دست
پشيمونی هامون را از روی زمين جمع می کنيم
تا بازی کثيفمون يه راز شرم آور بمونه

هفته ی بعد باز کيسه زباله به دست بر می گردم...می دونم

سرم درد می کنه
چه ديدنم را واست جا گذاشتم
روی سومين ميز اونجا که جوشگاه دروغين به جا مونده

حرفهام کاش می چرخيد و تاب دار می شد
و تيز می شد تا خون راه بندازه
اما پهن و پخ و تنبل
روی گشايش هوا پهن می شه
و گوششو می خارونه

و چشمای فضول معلق
در حالی که نوکرانشون حملشون می کنند
سری می چرخونن و منو نظاره می کنن
بوی شک و نفرت توی هواست

اشعه هم می تونه گره بخوره
طبق يه اصل کوانتومی تويه لوپ مغز گير می کنه
و چهره ی بر افروخته و ذهن بی تفاوت
دود می شه
و باز سوزن آلوده را توی روحم می کنم
در را باز می کنم
و می گم
گازش بگير
گازش بگير حيوون هار
-----------------------------------
امداد غيبی برای کمال جويی!
سنگ به شيشه نخورد
موشک کاغذی تو نيومد
من اون لبه منتظر نشسته بودم
در حاليکه يه احمقی هم می گفت: نپر!

I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that’s real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end
You could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt
I wear my crown of shit
On my liar’s chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stain of time
The feeling disappears
You are someone else
I am still right here
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end
You could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt
If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way

چشمامون پر از خون
حدقه اش سياه سياه پر از خون لخته شده
به خاطر ترومايی که به سرمون وارد شده بود
باد کرده و متعفن
لخت خوابيده بوديم
و نور سفيد مهتابی ها را نگاه می کرديم
با هم ديگه آواز می خونديم
بدون اينکه به هم نگاه کنيم
بوی هم ديگه را حس می کرديم.
جای بخيه هامون لمس می کرديم
و با دهن بی دندونم با لبهای برجسته و ورم کردمون می خنديديم
خسته که شديم
دوباره رو تخت سفت و فلزی و سردمون دراز کشيديم
و به مهتابی زل زديم.

بعد از دو ساعت غلط زدن با خوکها
يه چيزی بايد پيدا بشه
تا منو در هم بشکنه
----------------
even if it is a simple chorus with three simple riffs

 موقع قايم موشک٬ يکی از همه بهتر قايم می شد. انقدر که هيچ کس پيداش نمی کرد. يه روزی هم ديگه هيچ وقت پيدا نشد.
موقع از درخت بالا رفتن يکی از همه بهتر بالا می رفت. روی بالاترين شاخه می نشست. يه روزی هم بالاترين شاخه شکست.

من حسودم.
عقده ايم. روانی و روان پريش و بی شعور و الاغ و هرزه و خودخواه هم هستم.

عبث٬ مثل ساعتهايی که از دل هم متولد می شن.
مثل سيبی که ميوفته
و دادگاه انکيزاسيونی وجدان
و روياهای مه آلود
و شب سرد بين هزار هزار ليتر آب
مثل در کوبيدن زير بارون
تو خيابونی که فقط يه چراغ روشن داره
ساعت سه نصفه شب
برای يه برگ هويت

مثل چهار ساعت رفتن
برای ۴ ساعت برگشتن
ديدن يه فيلم برای پنجمين بار تو سينما
مثل به چهار ميخ کشيدن مسيح
فرار سيندرلايی و جا گذاشتن دستکش

دودی بودن شب امتحان
مثل وقتی که بغلت گريه می کنن و نمی فهمی
حنجره ی مهر و موم شده
وقتی که بايد جيغ بزنی و فحاشی کنی
مرد نبودن
اون تنها يه باری که بايد مرد می بودی

مثل شکنجه کردن
نور مستقيم و کاسه ی آب متعفن و اعتراف گرفتن
وقتی که به زبون شکنجه گرت حرف نمی زنی.

مثل گذشته ای که مامور شهرداری برد
و به جاش يه کيسه زباله داد
ماجرای اون ماهيه کف اقيانوس
دندونهای تيزش
و دکوراسيون فسفريش
------------------------------------
عبث٬ مثل متاسفم
مثل کنجکاوی درد آلود توی عالم ارواح
تاوان پينوکيو را چه کسانی پس دادند؟

سياه وار و مريض گونه
می دزديدم..تا چند شب تب آلود را طی کنم
جنگ بين محبت و آدرنالين
کابوسهای شبانه و خلسه های روزانه

و هنگام ورشکستگی
او را فروختم..
و برای خداحافظی کابوس هايم را به او بخشيدم
------------------------------
برای سنگ چه فرقی می کرد؟
او سر را شکست.
آن يکی مرد
و آن يکی را به قصاصش کشتند
و سنگ ماند.

تا وقتی که زنده ای مسئول کسی هستی که اهلی اش کردی.

تو مسئول گلتی.
-----------------------------------
تموم وجودم هم که به شکل يه معذرت خواهی بزرگ و بدخط بشه
باز خون خشکيده ی چاقو پاک نمی شه
اونا که مردن زنده نمی شن
ساعت بر نمی گرده
هيچی درست نمی شه.
حتی احساس گناه هم کم نمی شه
منم آدم نمی شم..

ساعت هر روز منتظر می مونه
تا عقربه هاش رنگ يکنواختی بهش بزنن.
منتظر می مونه تا عقربه برسه
 و جای اشکهای خشک شده
روی آرايش صورتشو تميز کن

هر ثانيه به زور ثانيه ی بعدی را به دنبالش می کشه
يکی يکی با هم ميان
سهم شش درجه ايشونو می گيرن و می ميرن
فنا می شن. فراموش می شن.
و روی تل جسد هاشون
دقيقه ها و ساعت ها و عمر های تلف شده و بيهوده شکل می گيره
-------------------------------------------
همه در حسرت زمان بر باد رفته
و عقربه در حسرت خوابيدن باتری.

Round, like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel.
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
Like a snowball down a mountain
Or a carnaval balloon
Like a carousell that's turning
Running rings around the moon

Like a clock whose hands are sweeping
Past the minutes on it's face
And the world is like an apple
Whirling silently in space
Like the circles that you find
In the windmills of your mind

Like a tunnel that you follow
To a tunnel of it's own
Down a hollow to a cavern
Where the sun has never shone
Like a door that keeps revolving
In a half forgotten dream
Or the ripples from a pebble
Someone tosses in a stream.

Like a clock whose hands are sweeping
Past the minutes on it's face
And the world is like an apple
Whirling silently in space
Like the circles that you find
In the windmills of your mind

Keys that jingle in your pocket
Words that jangle your head
Why did summer go so quickly
Was it something that I said
Lovers walking allong the shore,
Leave their footprints in the sand
Was the sound of distant drumming
Just the fingers of your hand

Pictures hanging in a hallway
And a fragment of this song
Half remembered names and faces
But to whom do they belong
When you knew that it was over
Were you suddenly aware
That the autumn leaves were turning
To the color of her hair

Like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
As the images unwind
Like the circle that you find
In the windmills of your mind

Pictures hanging in a hallway
And the fragment of this song
Half remembered names and faces
But to whom do they belong
When you knew that it was over
Were you suddenly aware
That the autumn leaves were turning
To the color of her hair

Like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
As the images unwind
Like the circles that you find
In the windmills of your mind

سوار بشقاب پرنده مياد.
با قشن قشونش. با تفنگهای ليزريش.
مياد و با مشعلش اين غار های فولادی را روشن می کنه.
مياد سوسک خونه های سيمانی را تميز می کنه
مياد و لجن های ته جوی را جمع می کنه.
مست ها را جمع می کنه
و معتاد ها را ترک می ده
و بدکاره ها را با تفنگ های ليزريش می کشه.

تموم که شد
پاتيل پاتيل عرق زنجبيلی يا کنياک خوب مياره
و همه احمقهايی را که گولشو خورده بودن
مست می کنه.
کيسه کيسه حشيش ناب مياره
و همه احمقهايی که گولشو خورده بودن
منگ می کنه.

همه با هم جمع می شيم.
يه آتيش بزرگ درست می کنيم
دورش می رقصيم و پايکوبی می کنيم
و با هم ديگه به خريتمون می خنديم.

وقتی رفت. دوباره ده هزار سال توی غارهای فولادی تاريکمون
می شينيم و آوازای اون دوره را می خونيم
و شکل های عجيب غريب رو ديوار می کشيم
و مامان ها وقتی بچه هاشون می خوابن از اومدنش می گن
و مامان بزرگهای پير حسرت روزايی را می خورن که بودش
هر چند انقدر خرفت شدن که يادشون نمياد چه روزايی
..همه ده هزار سال گريه می کنيم
منتظر می مونيم تا
سوار بشقاب پرنده اش بياد.
..همه منتظر می مونيم.
از بس که خريم.

آخرش همه با همه حرفاشون يه جورن
حتی يه جور خر می شن
وسط کوچه يکی دوان دوان مياد دمه در
می گه عموجون کوچه نيست بن بسته
يه طرفه هم که هست.
می گی چی کار کنم؟
می گه بمير عمو جون بمير.

حسرت می خورم.
کاش لاقل سيگاری بودم.
يا الکلی يا مفنگی يا هر چی جز اين..
پاتولوژی بدتره يا پاتوسايکولوژی پيچ دار مزمن دردآلود؟

تنهايی واسه گناهه.
واسه  گردوندن و چرخوندن و آواز خوندن
واسه تقرير کردن وصايای پيرمرده ی فاسد
---------------------------------------------
زندگی با يه زاويه ی سی درجه نسبت به دنيا غل می خوره
و طبق قوانين فيزيکی
سرعت مثبت شتاب مثبت
به فرو رفتن توی باتلاق گند و کثافت دنيا ادامه می ده.

و روزي
نوه هايشان را جمع خواهند کرد
و از پستي هاي پسري برايشان خواهند گفت.

توی نم هوا استخونام خيس می خورن تا سگه راحت گاز بزنه
معده ام چروکيده و پيچ دار می شه تا بعدا باد نکنه
شکممو می دم تو
سرمو کج می ذارم
و خودم چشمم را می بندم
موهامو می تراشم
کفشامو می دم به جاپاهام.
رولور را تميز می کنم
پول گلوله اش را هم می دم.
به درک ماشه را هم می چکونم.
بقيه ی آت و آشغالا را هم می ريزم توی ورتکس گرسنه
بودنم را هم لاک می گيرم.
کار همه را راحت می کنم.
يه پتو از خاک می مونه که روم بکشن
اونم زحمتشو باد می کشه.
--------------------------
اسکار زخم ها خواهد ماند
و مرا جاودان خواهد کرد
حتی به قيمت سوختن آرتميس.

وقتی بارون مياد
کرم خاکی فکر می کنه که بارون زمينو می شوره.. تميزش می کنه
فکر می کنه که دنيا انقدر ساده می شه
که حتی اونم با مغز کرم خاکيش می تونه درکش کنه
گول می خوره و مياد بيرون
اون بالا مقهور می شه
گم می شه
کورمال کورمال دنبال سوراخش می ره


بعدش که ديگه می دونی چی می شه
يا يکی پا می ذاره روش
و يکی جيغ می زنه هی
يا بارون تموم می شه و خشک می شه.
و می شه نماد حماقتش.

من هرگز
 حتی ۱ متر هم 
از اشتباهاتم دور نبوده ام

پاپتی بودن احساس عجيبيه.
اون لعنتی درب و داغون را با بقيه شريک شدن.
دلخوشی داشتن به اينکه اون اجازه ی عبور ۲ سانتی متر در ۳ سانتی متری را داری.
اميدت می شه اينکه وقتی بر می گردی اون لعنتی درب و داغون هنوزم اونجا باشه.
وقتی هوا تاريک می شه..مجبور می شی به پنجره ها پناه ببری.
و از اون بالا به نئونهای زنگارنگ. وسوسه های قديمی و هياهوی هميشگی زل بزنی.
پاپتيا همه جا هستند. عرقو و بوگندو.
بعد ثانيه ها را می شماريم تا نوبت جيره ی بعدی برسه.
بعضيامون دست تو دماغمون می کنيم تا حوصلمون سر نره.
بقيمون هم توی خيالای کليشه ای پاپتيانه مون فرو می ريم.
...يه پاپتی به بقيه پاپتيا فحش داد.
همه خنديديم.
آخه پاپتيه دستش رو زنگ گير کرده بود.

پاپتيا...پاهام درد گرفته..تاول زده...
پاپتيا..خجالت می کشم اين يه مايل آخرو لخت بيام..
پاپتيا..وايسيد تا بيام.

به هيچ خودمو فروختم. ارزون و راحت..حتی با التماس.
نمی فهميدم اما حالا حقارتشو درک می کنم.
شب بعدش خسته بودم. خيلی خسته بودم. نه اينکه اصلا نخوابيده باشم.
واسه فرار از جنون زهرماری رفته بودم. چشمام به زور باز بود.
اصلا نديدمش. ويز ويز بزرگ شد. بعدشم پرواز کرد. صحنه ی بی نظيری بود.
مراسم عزاداری شروع شد.
اونا که دعوت داشتن نيومدن. اما هزار مرتبه شکر آدم بيکار زياد بود.
مراسم با شکوهی شد.
يه موجود کوچولوی چروکيده خونی و درب و داغون. نفهميدم گريه می کرد يا نه.
خيلی بعد. فحش دادن ياد گرفت.
اون يکی را تقريبا نديدم. به همون سرعتی که اومد رفت.
اون چروکيدهه..نتونست قيمتی رو خودش بذاره..مجبور شد تا بدهکار نشده فرار کنه.

...اوف...اوف که چه اون روز ارزون بودن آدمها خوشحالم کرد.

امروز يه درس بزرگ گرفتم. بين ۲۲۳و۳۴۸ کلمه نوشته ..که انصافا خيلی هاش حرف حسابه ياد گرفتم که نبايد دغدغه ها را نوشت. دورش رقصيد. وقتی خسته شديم در وبلاگو بست و منتظر نشست تا دوباره دغدغه ها (ميخی ٬ سيخی ٬ چيزی) بيان و دوباره وبلاگ نوشت.
----

ببين من پاهام گليه..دستامم خونيه...

اما اين دليل نمی شه که بخوام پاهای تو هم گلی بشه.

بخاصه نمی خوام دستات خونی بشه.

چون می ترسم اگه خونی بشه...خون من باشه..